یافتههای کلیدی:
· مصرف داروهای آگونیست گیرنده GLP-1 برای دیابت، خطر ابتلا به پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک را در مقایسه با بازدارندههای دیپپتیدیل پپتیداز-4 (DPP-4) افزایش داد.
· داروهای GLP-1 در مقایسه با DPP-4i با کاهش خطر ابتلا به درماتومیوزیت همراه بودند.
۲۸ژوئیه ۲۰۲۶ - بر اساس دادههای موجود، بیمارانی که برای دیابت نوع ۲، آگونیستهای گیرندهGLP-1 دریافت کردند، در مقایسه با افرادی که با بازدارندههای DPP-4 درمان شدند، با افزایش خطر ابتلا به آرتریت پسوریاتیک، پسوریازیس و تیروئیدیت خودایمنی مواجه شدند. با این حال، محققانی که یافتههای خود را در مجلۀ ACR Open Rheumatology منتشر کردند، دریافتند که داروهایGLP-1 در مقایسه با بازدارندههای DPP-4، با خطر کمتر ابتلا به درماتومیوزیت و بولوس پمفیگوئید (نوعی بیماری تاولی پوست) همراه هستند.
آرجون ماهاجان، کارشناس ارشد از دانشکده پزشکی هاروارد و بیمارستان بریگهام و زنان، گفت: "با گسترش روزافزون استفاده از آگونیستهای گیرندهGLP-1 و سایر عوامل ضد دیابت، درک ایمنی ایمونولوژیک آنها اهمیت فزایندهای یافته است. به عنوان یک مثال، کاهش وزن ناشی از آگونیستهای گیرنده GLP-1 میتواند با خطر کمتر برای بروز برخی بیماریهای خودایمنی مرتبط باشد. از این رو، ما بر آن شدیم تا خطرهای مقایسهای برای بروز بیماریهای خودایمنی را در میان این کلاسهای اصلی دارویی، بهتر توصیف کنیم."»
«در مطالعه حاضر، ماهاجان و همکارانش، دادههای پرونده الکترونیک سلامت بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲را از ۱۵۲سازمان مراقبتهای بهداشتی در شبکه تحقیقات سلامت فدرالTriNetX جمعآوری کردند. هدف، ارزیابی ایمنی ایمونولوژیک بازدارندههای DPP-4، آگونیستهای گیرنده GLP-1 و بازدارندههای کوترانسپورتر سدیم-گلوکز ۲ (SGLT2) به عنوان تکدرمانی بود. افرادی که سابقه بیماری خودایمنی قبلی نداشتند، وارد مطالعه شدند.»
«بروز سه ساله بیماریهای خودایمنی به عنوان پیامد اصلیدر نظر گرفته شد. بیماریهای خودایمنی ارزیابیشده شامل لوپوس اریتماتوس سیستمیک، لوپوس اریتماتوس پوستی، روماتوئید آرتریت، پسوریازیس، آرتریت پسوریاتیک، مولتیپل اسکلروز (MS)، بیماری التهابی روده، واسکولیت مرتبط با آنتیبادیهای سیتوپلاسمی آنتینوتروفیلیک، آرتریت سلول غولپیکر، درماتومیوزیت، اسکلروز سیستمیک، بیماری سلیاک، تیروئیدیت خودایمنی، میاستنی گراویس، پمفیگوس، بولوس پمفیگوئید، پلیمیوزیت و پلیمیالژیا روماتیکابود.»
«نتایج نشان داد که در مقایسه با آگونیستهای گیرندۀ GLP-1، بازدارندههای DPP-4 با خطرهای پایینتر برای پسوریازیس(HR = 0.79؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 0.7-0.85)، آرتریت پسوریاتیک(HR = 0.65؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 0.53-0.79)، و تیروئیدیت خودایمنی(HR =0.68؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 0.59-0.76) مرتبط بودند.»
«در همین حال، بازدارندههای DPP-4 در مقایسه با آگونیستهای گیرنده GLP-1، با خطرهای بالاتر برای درماتومیوزیت(HR =2.18؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 1.24-3.53) و بولوس پمفیگوئید (HR =;1.78 فاصله اطمینان 95 درصد: 1.24-2.46) مرتبط بودند.»
دکتر جفری ای. اسپارکس، پزشک و کارشناس ارشد از بیمارستان بریگهام و زنان، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که کلاسهای دارویی ضد دیابت ممکن است بهطور متفاوتی با خطر بروز بیماریهای خودایمنی مرتبط باشند، که این امر اهمیت در نظر گرفتن اثرات ایمونولوژیک را در کنار مزایای متابولیکِ اثباتشده، برجسته میکند. برای مثال، هم آگونیستهای گیرنده GLP-1 و هم بازدارندههای SGLT-2 در مقایسه با بازدارندههای DPP-4، با خطر پایینتر برای بیماری بولوس پمفیگوئید مرتبط بودند. امیدواریم این نتایج، مشوقی برای انجام مطالعات مکانیسمی آینده و کارآزماییهای آیندهنگر برای روشنتر کردن ارتباطات مشاهدهشده باشد.»
منبع:
https://www.healio.com/news/rheumatology/20260727/glp1s-for-diabetes-may-increase-risk-for-psoriatic-disease-vs-dpp4-inhibitors